TK

[TK] Caroline Miller

posted on 21 May 2012 22:59 by black-sugar in TK
ครั้งสุดท้ายที่อัพนิวเอนทรี่นี่ดูเลือนลางมาก 555  
 
เอนทรี่นี้มี(บางส่วน) เกี่ยวข้องกับ 
 
ที่ใช้คำว่าบางส่วนเพราะตัวละครนี้มีความสัมพันธ์เกี่ยวเนื่องกับตัวละครที่อยู่ในคอมมู แต่ไม่ได้ส่งไป
 

 
 
Caroline Miller : แครอไลน์ มิลเลอร์
 
คร่าวๆ 
- 7 ขวบแล้ว
-เป็นเด็กที่อ่านออกเขียนได้ดีต่างจากเด็กละแวกบ้าน ว่ากันว่าเรียนจากโดมินิค ทำให้ข่าวลือที่ว่าโดมินิคน่าจะเป็นคนดูมีการศึกษายิ่งหนักแน่นเข้าไปอีก
-ชอบอ่านหนังสือเพราะคิดว่าพ่อทำงานหนักเลยอยากเรียนให้เก่ง
-ความคิดเป็นผู้ใหญ่ บางครั้งเลยดูแก่แดดและน่าหมั่นไส้
-บางครั้งก็ควบคุมอารมณ์ไม่เก่งและงอแง อาจจะเพราะยังไงก็เด็กอยู่ดีแหละ
-สีผมอ่อนว่าโดมินิค ส่วนสีตาสีเขียวได้จากแม่
-สาวๆที่ตอแยโดมินิค มาจากไหนก็แล้วแต่ ถ้าไม่ผ่านการกลั่นกรองจากเธอ อย่าหวัง
 
-เรียกโดมินิคว่า แด๊ดดี้
 
 
Caroline's Part
 
'ถ้ารักแด๊ดดี้ อย่าอ่านหนังสือเล่มนั้นนะ'
 
 
ฉันชอบอ่านหนังสือ แด๊ดดี้สอนให้ฉันรู้จักตัวอักษรทุกตัวตั้งแต่ยังเด็ก  คำทุกคำที่ปรากฏแก่สายตาตั้งแต่บนฉลากยาไปจนถึงไบเบิลเล่มหนา แด๊ดดี้ไม่เคยห้าม
 
ยกเว้นเล่มนั้น
 
'แด๊ดดี้คะ เล่มนั้นชื่อเรื่องคล้ายชื่อหนูเลย' ปกสีม่วงเข้มตัดกับชื่อหนังสือสีทองในมือแด๊ดดี้เด่นต้องตาฉัน แต่ไม่น่าสนใจเท่าชื่อของมัน 

'Coraline (โครอลไลน์)' แด๊ดดี้พึมพำ จ้องมองมันอย่างเหม่อลอยก่อนวางมันลงบนตักเหมือนกับเล่มอื่นๆที่หยิบมาจากตู้ 

'ขออ่านนะคะ !!'
'อย่า!!'  ปกติเเด๊ดดี้ไม่ชอบทำเสียงดังหรือตึงตัง แต่ครั้งนี้ดูเหมือนเขาจะลืมทุกสิ่งแม้กระทั่งวิสัยที่เคยเป็น เก้าอี้ไม้ล้มไม่เป็นท่า หนังสือเล่มอื่นตกลงมากระทบพื้นพรมเก่า ยกเว้นโครอลไลน์ที่เขาถือซ่อนไว้ด้านหลัง 'มัน..ไม่สนุกหรอก'

'เเด๊ดดี้ไม่เอาน่า' ฉันเดินอ้อมหลังเขาหมายจะเข้าไปหยิบ น่าเสียดายที่เขาหมุนตัวหนีอย่างรวดเร็ว 'ขนาดไดอารี่ของมิสซิสแกร์เล่อร์หนูยังอ่านมาแล้วเลย' ฉันว่าพลางขำ ยัยคนขายปลานั่นเอาไดอารี่มาให้พ่อฉันเมื่อสองเดือนก่อน เขียนกลอนรักมาอย่างดิบดี น่าสงสารที่หล่อนมีความสามารถในการจับหนทางค้าขายมากกว่าจับปากกา แด๊ดดี้จะอมยิ้มทุกครั้งที่เราพูดถึงเรื่องนี้
 
น่าแปลกที่ครั้งนี้ไม่ใช่
 
'เล่มนี้ ถือว่าแด๊ดดี้ขอแล้วกันนะคะ'  แด๊ดดี้ยิ้มแห้ง 
'ทำไมล่ะคะ' ฉันเริ่มงอแง เบะหน้า เพราะรู้ว่ามันมักจะทำให้เขาใจอ่อน เสียดายที่มันไม่ยักได้ผลเหมือนทุกที เขายังส่ายหัวให้ฉันอยู่
 
ไหนลองเปลี่ยนแผน 'พ่อไม่รักหนูแล้วหรอ' นี่ถือเป็นวลีเด็ดเวลาไม่ได้ดังใจของเยาวชนทั่วโลก น็อคผู้ปกครองแทบทุกรายเมื่อได้ยิน ส่วนพ่อของฉันก็แน่นอน เขารีบพุ่งมาประคองฉันตั้งแต่ยังไม่จบประโยคดีด้วยซ้ำ
 
'หนูก็รู้ว่ามันไม่ใช่อย่างนั้นนี่จ๊ะ'
'แง~'  บางทีฉันควรจะทบทวนใหม่เรื่องอนาคตซักหน่อย เป็นดาราน่าจะเหมาะกว่าเป็นผู้พิพากษานะ
 
'แด๊ดดี้แค่กลัวหนูไม่รักแด๊ดดี้แล้ว'
ฉันหยุดร้องแล้วเงยหน้ามองเขาทันที 
'ห๊ะ' เสียงแรกคล้ายจะบอกว่าอะไรนะคะไม่ทันฟัง
'ห๊ะ??'  ส่วนเสียงที่สองให้อารมณ์คล้ายๆ แด๊ดดี้บ้าไปแล้ว?
 
 
'หนังสือเล่มนั้น อาจจะเป็นต้นเหตุที่ทำให้หนู เลิกรักพ่อ'
 ..... 
เราต่างคนต่างเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่ฉันเรียกเขาอย่างจริงจัง 'พ่อคะ' มือฉันประคองหน้าที่ก้มอยู่ของเขา 'เลิกบุหรี่เถอะ หนูคิดไว้แล้วว่าวันนึงมันต้องกัดสมองพ่อจนเป็นแบบนี้'

แด๊ดดี๊กลับมายิ้มได้อีกครั้ง  หัวเราะเสียงดังเเล้วขยี้หัวฉัน
'ช่างจินตนาการจริงๆนะเรา' เสียงหัวเราะและรอยยิ้มเขาทำให้ฉันโล่งใจ เพราะเมื่อครู่ โดมินิคของฉันที่มักจะมีแววตาสดใสนั้นดูหมองมัวและแก่สมอายุอย่างน่ากลัว มันทำให้ฉันตกใจเพราะบรรยากาศสิ้นหวังนั่นเหลือเกิน
 
'แด๊ดดี้มีเหตุผลบางอย่างที่ยังไม่อยากให้หนูอ่านมัน หนูเป็นผู้ใหญ่พอจะเข้าใจเเด๊ดดี้มั๊ยคะ'
'แน่นอนสิคะ' ฮึ ชั้นโตพออยู่แล้วล่ะน่า
 
'งั้น....
ถ้ารักแด๊ดดี้ อย่าอ่านหนังสือเล่มนั้นนะ'
 
มันอะไรกันนักหนานะหนังสือเล่มนั้น!!
 
 
นั่นเสะ อะไรกันนักหนาาาาา 
ได้อัพซักที เห่อออ ดองมานาน   แรกตั้งใจจะอัพเป็นคอมิค แต่ไม่มีแสกนเนอร์ เมาส์ปากกา ถ่ายรูปลงนี่มันไม่ไหวจริง  เอาเป็นโนเวลสั้นๆไปก่อนนะคะพ่อลูกมิลเลอร์
 
สำหรับหนังสือเรื่องโครอลไลน์ มันมาจากหนังเรื่องนี้ค่ะ